غزل شمارهٔ ۳۱۶

هوش مصنوعی: این همه تند و زیبایی تو از کجا نشأت می‌گیرد؟

هوش مصنوعی: چون ماه کامل به زیبایی و خوش‌فرمی، مانند بتی زیبا از آجر.

هوش مصنوعی: من هرگز تو را مه نمی‌خوانم، زیرا مه چیزی پنهان است و تو درخشان و نمایان هستی.

هوش مصنوعی: ماه به آرامی در آسمان می‌درخشد و در تاریکی شب، رنگ‌های مختلفی را به تصویر می‌کشد. این ماه بی‌قرار و در حال حرکت است و هر لحظه در حال تغییر مکان است.

هوش مصنوعی: کی می‌تواند مانند تو باشد که تو چون خورشید زیبایی و روشنی می‌افشانی؟