غزل شمارهٔ ۳۰۸

هوش مصنوعی: امروز می‌خواهی مرا خوشحال کنی و دل غمگین من را از درد و رنج خود رها کنی.

هوش مصنوعی: خانه‌ی صبر من به خاطر غم تو ویران شده است. تو می‌توانی با لب‌های شیرین و لعل‌گونت، دوباره آن را آباد کنی.

هوش مصنوعی: من به خاک پای تو احترام می‌گذارم و آرزوهایم را بر باد می‌دهی. تو با رفتارت تمام غم‌هایم را از بین می‌بری.

هوش مصنوعی: در زندگی‌ام همیشه وعده‌هایی به من دادی، اما در عمل تنها بی‌عدالتی و ستم دیدم. حالا که به پایان عمرم نزدیک شده‌ام، از تو شرمنده نیستم که باید چنین رفتارهایی را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: از غم تو راه نجات و سلامت برایم فراموش شده است؛ اگر روزی با سلامی به من مهر بورزی، دل من شاد خواهد شد.