غزل شمارهٔ ۲۸۹

هوش مصنوعی: غم و اندوه تو برای من تبدیل به یادگاری شده است و هیچ چیز بهتر از این یادگاری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: بدان که من همیشه امیدوار بودم روزی تو با خوشحالی به زندگی‌ام رنگ و بویی بدهی.

هوش مصنوعی: تمام امیدم را به وصالت بسته بودم، اما عمرم به سر رسید و هیچ کاری انجام نشد.