غزل شمارهٔ ۲۸۰

هوش مصنوعی: به یاد دار که هر آنچه در وفاداری به من نشان دادی، در واقع برعکس آن بود.

هوش مصنوعی: حالم در این وضعیت سخت جدایی از وصال، هیچ نشانه‌ای از تو نشان نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت تو به تنهایی عادت کرده بود و حالا به طرز دردناکی بیشتر از قبل به من آزار می‌رسد.

هوش مصنوعی: درخواستم از تو که مرا با بوسه‌ای محبت آمیز پاسخ دهی، اما تو این خواسته را رد کردی. به همین خاطر از دل ناراحت و ناله کردم، ولی تو هنوز هم مرا نادیده گرفتی.

هوش مصنوعی: تویی که وعده‌هایی به دیگران می‌دهی و بعد از مدتی از آن‌ها پشیمان می‌شوی، در این مدت طولانی دیری نخواهد گذشت که پشیمانی‌ات فرا می‌رسد.

هوش مصنوعی: باید از لبانت شرمنده باشم، زیرا خیلی چیزها به من گفتی و خرج‌های زیادی برایم به وجود آوردی.

هوش مصنوعی: به او بگو که خدمت من به تو رسید و بپرس که حالش چطور است؟ آیا از درد و مشکلاتش راحت شده است؟

هوش مصنوعی: این چه سبکی از غزل است که تو با آن قدرت بیان و سخن گفتن را از دست داده‌ای؟

هوش مصنوعی: گفتگوی زندگی را آغاز کن تا تو نیز به آن بپیوندی و در آن مشارکت کنی.