غزل شمارهٔ ۲۵۶

هوش مصنوعی: ای مردم، بفرمایید که آرامش جان من کجاست؟ چه کسی می‌تواند به من راحتی ببخشد و برعکس، چه کسی باعث زحمت و دردسر من شده است؟

هوش مصنوعی: من نام او را هر بار به هر کسی نمی‌برم، اما گاهی به ناز می‌گویم که محبوب من کجاست.

هوش مصنوعی: در باغ شادی، هر فردی مشغول چیدن گل‌های زیباست، اما من به دنبال آن گلی هستم که هنوز نشکفته و جوانه نزده است.

هوش مصنوعی: عزیز من سفر کرد و جانم با او رفت. بازگشتن من از این‌ها مشخص است، پس آن من کجاست؟

هوش مصنوعی: اگر چه در نوشته‌های خودم ارزش چندانی ندارم، اما کاش داستان من هم در نوشته‌های بزرگترها باشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که با خانواده و محل زندگی‌اش مهربان باشد، من هم نسبت به او مهربانی دارم. اما هیچ نامهربانی از طرف من وجود ندارد؛ پس چه کسی نامهربان است؟