غزل شمارهٔ ۲۵۴

هوش مصنوعی: ای محبوب من، برای تو و به خاطر آرزوهایت، چشمانم پر از اشک شده‌اند، همان‌طور که آب جوی به خاطر تو جاری است.

هوش مصنوعی: ای من، بنده‌ی آن خم گیسوی خوشبو که در کنار پای تو افتاده است، از شوق و آرزوی تو.

هوش مصنوعی: هر شب تصویر تو به ذهنم می‌آید و تا زمانی که به صبح برسم، حال و روزم مثل رنگ موی تو تاریک می‌شود.

هوش مصنوعی: موی خود را به نزدیک من فرست تا به جای نامه، جانم را به سمت تو بفرستم.

هوش مصنوعی: در جایی که تو هستی، به خاطر عطر تو جانم را فدای تو می‌کنم؛ حتی اگر بادی فقط عطر تو را به من برساند، خاک آنجا را نیز با جانم درآمیختم.