غزل شمارهٔ ۲۴۲

هوش مصنوعی: ای دلبر، لطفاً مرا نرنجان و بر قلب ضعیف من جراحتی نزن.

هوش مصنوعی: در دوستی باید به عهد و پیمان خود وفادار باشی و به شرط‌ها و قوانین وفاداری عمل کنی، نه اینکه به بهانه‌های مختلف آن‌ها را نادیده بگیری.

هوش مصنوعی: دوری و نزدیکی، هر دو برای من درد و درمان هستند. پس ای مردم، به وصل کردن نپردازید و من را از هجران نرسانید.

هوش مصنوعی: ای بخت من! مرا به گریه نینداز و خوشحالی ات را به من نرسان.

هوش مصنوعی: به چشم کسی نگاه نکن که مانند خنجر آسیب می‌زند و به زلف او نگویید که بر دلم حمله نکند.

هوش مصنوعی: لطفاً زینت زیبای یاقوت را بر ستارهٔ پروین نزن و پوشانی از سنجاب بر روی سندان قرار نده.

هوش مصنوعی: اگر جان و دل با هم باشند، باید مسیر آن‌ها را احترام گذاشت و به کسی که به آن‌ها آسیب می‌زند، نزدیک نشد.