غزل شمارهٔ ۲۴۱

هوش مصنوعی: اگر بخواهی مصلحت خود را در نظر بگیری، نباید به ما روی بیاوری؛ زیرا با نگاه به ما، غم و رنج دل ما را از بین می‌بری و باعث آرامش می‌شوی.

هوش مصنوعی: از آنجایی که خورشید آسمان درخشش خود را از چهره تو می‌گیرد، هیچ چیز جز بندگی و خدمت به تو معنی ندارد.

هوش مصنوعی: اینکه چرا باید به خود مباهات کرد و خود را بالا برد؟ آیا دل تو به خاطر این خودستایی نمی‌لرزد؟

هوش مصنوعی: در دوران خوشبختی و سعادت تو، ما باید شبی را داشته باشیم که در آن زلف‌های تو را نوازش کنیم و از شنیدای قول شیرین تو لذت ببریم.

هوش مصنوعی: خدای را سپاس می‌گویم که تو را با زیبایی‌هایی دوباره آرایش کردم، به طوری که در دل همه جا پیدا هستی و همه را می‌ربایی.

هوش مصنوعی: گفتی که برای ما جان و خونت حلال است و این به دستور توست. بله، نمی‌توان بر این بیشتر افزود.