غزل شمارهٔ ۲۱۳

هوش مصنوعی: دوست من در کنارش نیست تا از او کمک بگیرم، چه کار کنم؟ او تنها کسی است که می‌تواند به من یاری رساند.

هوش مصنوعی: در جستجوی کاروان غم، صدای ناله‌های رسیلان را می‌شنوم.

هوش مصنوعی: یک شب در کوچه‌ی او می‌گذرم که هم سگ و هم عسل از من محافظت کنند.

هوش مصنوعی: من به مقام و جایگاه نزدیک تو دست پیدا نکردم و به اسرار قلبی‌ات نرسیدم، تا زمانی که گفتم که وابسته و زائده‌ای هستم و فقط می‌خواهم اطراف تو بگردم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که دل من خواهان وصال است، راستش این احساس را من هم دارم و در این آرزو به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: با دل بگو که حال ما خوب نیست، جز در غم دوری، رسم دیگری نداریم.

هوش مصنوعی: دل من به من گفت که بهتر است به جای هیچ، رایگان از جدایی رهایی یابم.

هوش مصنوعی: من به او گفتم که در این ارتباط، قدمی به جلو برمی‌دارم و برمی‌گردم.

هوش مصنوعی: می‌گویم اینک از تو صحبت می‌کنم، اما همدمم در کنارم نیست.