غزل شمارهٔ ۲۱

هوش مصنوعی: من به عشق تو آن‌چنان وابسته شدم که عقل و فهمم را به زنجیر کشیده و در عشق تو محدود کرده‌ام.

هوش مصنوعی: هرگز نام من را بر زبان نیاور، چون از یادآوری آن شرمسار شده‌ای.

هوش مصنوعی: هرچقدر که می‌دانی می‌توانی به من ظلم و ستم کنی، چون در حال حاضر من در شرایط ذلت و ضعف قرار دارم و زیر فشار هستم.

هوش مصنوعی: هر کسی که برای خوشامدگویی به من آمده، نشان می‌دهد که چقدر دور از من آمده است.

هوش مصنوعی: ای انوری، پایت را از این راه بردار، زیرا در اینجا هر مرکبی به هدف نرسیده و متوقف مانده است.