غزل شمارهٔ ۲۰۸

هوش مصنوعی: اگر عزیزم و مورد احترام باشی، یا اگر کم ارزش و ناچیز به نظر بیایی، چه کار می‌توانم بکنم؟ من همچنان تو را دوست دارم.

هوش مصنوعی: ای دل، به من بگو که اگر غمت را به دنیا بفروشی، من با تمام وجود می‌خواهم آن را بخرم.

هوش مصنوعی: تو هیچ‌گاه به کار من نمی‌اندیشی، پس چگونه ممکن است که نور و روشنی به کارم بتابد؟

هوش مصنوعی: تا کی می‌توانم با غمی که از جدایی می‌کشم زندگی کنم، در حالی که هیچ گلی هنوز نروئیده و دست‌نخورده است؟

هوش مصنوعی: می‌گویم اگر تو به من آسیب برسانی، هرچقدر هم که دلم را بشکنی، باز هم ناراحت نخواهم شد.

هوش مصنوعی: به خودت ارزش بده و به اندازه‌ای که من به خودم بهایی می‌دهم، به خودت بها نده.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که اگر غیر از خدا را دارم، وجود تو همچون نوری است که تفاوتی با خدا ندارد و من از آن بیزارم.

هوش مصنوعی: تو خود می‌دانی که این چه حالتی است که باعث می‌شود تا کارهای من شیرین و دلپذیر شوند.