غزل شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: در نهایت، با ترک دنیا و بازگشت به خودم، خود را از پذیرش دوگانگی‌ها رها کرده‌ام و به یک تصمیم قطعی رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: من پردهٔ موسیقی را پاره کردم و از شراب ناب توبه‌ام را شکستم.

هوش مصنوعی: با آن معشوق، دل را در بازی قمار می‌زنم و در گوشه‌ای از قمارخانه نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: زمانی که نوبت زیبایی و لطف فرا رسید، من آن زن زیبای با زنجیرهای چهارگانه را رها کردم.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق، از محدودیت‌های زندگی فرار کردم و از عادات پدر و مادر خود رها شدم.

هوش مصنوعی: زمانی که در برابر مصیبت‌ها و مشکلات قرار گرفتم، امیدوارم که حتی برای یک لحظه هم از رنج و درد دور نشوم.

هوش مصنوعی: در مکانی که بت پرست‌ها گرد هم آمده‌اند، من مانند یک مؤمن می‌نشینم و در جایگاه عاقلان، حالت مستی را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: امروز به گونه‌ای صحبت کردم که زبان حریفم بسته شد و نتوانست چیزی بگوید، همان‌طور که من پیشتر بیان کرده بودم.