غزل شمارهٔ ۱۷۳

هوش مصنوعی: عزیزم، در این دیار غریب، کسی برای تو ارزش و جایگاه تو را درک نمی‌کند. برگرد که در این غربت، هیچ‌کس قدر و منزلت تو را نمی‌داند.

هوش مصنوعی: من صد نامه فرستادم، اما هیچ‌کدام از نامه‌های تو به دستم نرسید. انگار هیچ‌کس خبری از عاشق به کسی نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: خورشید در مقابل زیبایی تو روشنی و درخشش خود را از دست می‌دهد و هیچ سوارکاری نمی‌تواند با خر خود به میدان بیاید و برتری داشته باشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از می و عشق تو یک لیوان بنوشد، تا زمانی که زنده است، هیچ کس او را عاقل نمی‌داند.