غزل شمارهٔ ۱۵۱

هوش مصنوعی: درد و رنج دل به آسانی فراموش نمی‌شود و انسان از عشق به راحتی جدا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: ای کاش عمرم بی‌حاصل گذشت و این بخت خوب به خاطر آنکه فرصت را از دست داده‌ام، به من روی نمی‌آورد.

هوش مصنوعی: گفتم که شب‌های شادی و خوشی، روزی هم خواهد بود، اما او رفت و از آن خبر و پیامی نمی‌آید.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نام و ننگی که دارم، به فروش رفته و نمی‌تواند از درد و رنج love خارج شود.

هوش مصنوعی: هیچ‌گاه از کارهای خود شرمنده نمی‌شود و از هیچ‌ کاری که تو انجام می‌دهی ترسی ندارد.

هوش مصنوعی: زمانه با خود به توافق رسید و در دستانش رنگی دارد که هیچ‌گاه به هم نمی‌آمیزند.

هوش مصنوعی: دلم پر از غم و اندوه است و از خانه‌ام دور افتاده‌ام؛ حتی یک پرنده وفادار هم به سراغم نمی‌آید.

هوش مصنوعی: در غم جدایی و دوری، تلاش و کوشش تو بی‌فایده به نظر می‌رسد.