غزل شمارهٔ ۱۴۹

هوش مصنوعی: اگر کسی غم تو از زندگی‌اش برود و دلش شاد شود، به هدفی بزرگ در این دنیا و آن دنیا دست می‌یابد.

هوش مصنوعی: هر کسی که برای تو بمیرد، در تمام زمانه به یاد او خواهند آمد.

هوش مصنوعی: رنج و سختی‌هایی که تو متحمل می‌شوی، باعث می‌شود که آسایش و راحتی دو جهانی که در نظر دیگران مهم به نظر می‌رسد، برای من بسیار ناچیز و حقیر به نظر بیاید.

هوش مصنوعی: اگر از دیدار و وصال صحبت کنی، چه کسی جرأت می‌کند در مقابل تو قرار بگیرد؟

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نیست که بر فضای عشق تو از آنچه بر پای نعل نصب شده برتر باشد.

هوش مصنوعی: ما فقط کمی زر داریم و قلبی سرشار از عشق، حالا این عشق برای تو چه ارزشی دارد؟

هوش مصنوعی: بنابراین با تمام وجود بیان می‌کنم که ای مرد، هر چه که بر تو بگذرد، چه خوب و چه بد، به فراوانی خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر تمام عمرم را بگذرانم و بگویم که ای وصال تو، حتی اگر جدایی‌ات از بام و در وارد شود.

هوش مصنوعی: از آن زمان که به تو نرسم و خواسته‌ام را برآورده نکنم، همه چیز در دو جهان دچار آشفتگی می‌شود.

هوش مصنوعی: آن کسی را که اهل تسلیم است، به یاد داشته باش که این تصویر هر بار به گونه‌ای متفاوت نمایان می‌شود.