غزل شمارهٔ ۱۲۸

هوش مصنوعی: دل به عشق او آسیب می‌بیند و غمگین می‌شود، و از شدت رنجی که می‌کشد، اوضاعش به قدری خراب می‌شود که گویی بر خود خاک می‌پاشد.

هوش مصنوعی: او با نوشیدن خون دلش، به دل‌ربایی‌ها و زیبایی‌های دلدارش می‌چسبد و این کار برایش مانند یک نوشیدنی خوشمزه است که به آن ایمان دارد.

هوش مصنوعی: هرچند قبل از موعد عشقش را به من نشان داد و به من قول و قسم داد، اما حالا به طوری عمل می‌کند که از آنچه قبلاً وعده داده بود، فراتر می‌رود.

هوش مصنوعی: به او گفتم: آیا چشمانت بس نیست که به من ظلم می‌کند؟ او پاسخ داد: اگر ظلم می‌کند، به خوبی این کار را انجام می‌دهد.

هوش مصنوعی: عقل در عشق به خاطر زیبایی و شگفتی‌های آن، خود را از دست می‌دهد و به نوعی درگیری و تلاطم می‌افتد. عشق می‌تواند عقل را به چالش بکشد و تصمیم‌گیری‌های منطقی را تحت‌الشعاع قرار دهد.

هوش مصنوعی: زیرا که او نمی‌تواند زلف‌هایش را رها کند، اکنون دستش خود را در زلفش فرو می‌برد.

هوش مصنوعی: من پولی ندارم، بنابراین همیشه بهانه‌ای برای خرده‌گیری بر من وجود دارد.

هوش مصنوعی: گفتم که پول و ثروت دارم، جان پاسخ داد که واقعاً این روح و وجود من است که مرا ثروتمند می‌کند.

هوش مصنوعی: گفتم: جان انسان از طلا ارزش بیشتری دارد. او پاسخ داد: خیر، بنابراین کار تو به گونه‌ای است که مانند طلا می‌درخشد.

هوش مصنوعی: وقتی که خاک را بوسه می‌زنی، اگرچه آن خاک با تو برابر می‌شود، اما ارزش و احترام آن خاک همچنان باقی است.