غزل شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: دل مشتاق تو از دنیای بی‌تو درخواست می‌کند که دیگر به فکر هیچ چیز جز تو نباشد.

هوش مصنوعی: اگر کفر هم مجوزی باشد، باز هم آنچه جدایی تو بر ما می‌گذارد، روا نیست.

هوش مصنوعی: در ازای یک بوسه از من، او دلش را می‌سپارد و انتظار دارد که دین و دستوری هم از من طلب کند.

هوش مصنوعی: من بارها گفته‌ام که جانم را هم فدای تو می‌کنم، اما تو همچنان امروز و فردا می‌کنی و هرگز تصمیم نمی‌گیری.

هوش مصنوعی: چشمانی که زیبا هستند، جان آدم را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهند و این تأثیر هیچ خسارتی ندارد، بلکه زیبایی آن‌ها بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: زلف را می‌گویم، چشمت را یاری نرسان، چون آنچه که لازم است، این تنها خودش انجام می‌دهد.

هوش مصنوعی: هرچقدر که حرف‌ها و اسرار را بازگو کنی، فقط به دنیای رازهای خودت پی می‌بری، اما زیبایی و ناز تو به خودی خود رازهای دیگری را آشکار می‌کند.

هوش مصنوعی: اگرچه سعی می‌کنم درد و آتش درونم را پوشانده نگه‌دارم، اما اشک‌های من حقیقت آن را فاش می‌کند.

هوش مصنوعی: به شکلی بازی کن که اگر درباره‌ات بپرسند، عشق تو را به انتقاد می‌کشد و آبرویت را می‌برد.

هوش مصنوعی: هرچند من از حقیقت باخبرم، اما به نظر می‌رسد تو عمداً خود را به ندانستن زده‌ای ای مرد.