غزل شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: هر کسی که عشق تو را در دل دارد، در نهایت مانند کسی می‌شود که به در می‌کوبد و انتظار ورود را می‌کشد.

هوش مصنوعی: تو سرنوشت و تقدیری داری که اگر کسی از غم تو بزند به سر و صورتش، نشان می‌دهد که چقدر تحت تأثیر آن غم قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: در هوای تو، دنیا به شکل عجیب و جالبی به پا می‌خیزد و زیبایی تو مانند دارایی ارزشمندی در زوایای زندگی‌ام تجلی می‌کند.

هوش مصنوعی: من کی هستم که از عشق تو دیوانه‌وار سر به دیوانگی بزنم، انگار عشق تو مرا مانند سنجر (یک شخصیت تاریخی) به هیجان آورده است.

هوش مصنوعی: عشق را در ذهن خود با ناراحتی و سختی نگذران، زیرا عشق با ما به طور بی‌وقفه و عادلانه رفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: درخواست وصال و نزدیکی او را کردم، اما او گفت این رفیق فقط به یاد separation می‌افتد و نقش زیبایی کمتر از این نمی‌زند.

هوش مصنوعی: درد جدایی تو باعث می‌شود که بارها و بارها احساس اندوه کنم و اشک بریزم. عشق به تو همیشه در قلبم می‌زند و یاد تو را از سر نمی‌برم.

هوش مصنوعی: این نه به خاطر تلخی زندگی من است که لبخند شیرینی مانند شکر بر روی لبانت نقش بسته است.

هوش مصنوعی: به آرامی از نگاه زیبایت بگو، وگرنه زیبایی‌ات همچون تیری زهرآگین بر دل کسانی که بی ایمان هستند، می‌نشیند.

هوش مصنوعی: تو در گوشه‌ای آرام نشسته‌ای و این شخص دعاگو مدام در حال کوبیدن به در است.

هوش مصنوعی: عشق واقعی هرگز در این دنیا با بی‌دینی یا کافر بودن در نمی‌آمیزد.

هوش مصنوعی: هر وقت صحبت از انوری می‌شود، همیشه از خوبی‌های تو سخن می‌گوید و مدعی است که تو بهترینی.