غزل شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: وقتی زلفت به زیبایی و دلبری در می‌آید، بسیاری از دل‌باختگان به عشق تو جان و دلشان را فدای آن می‌کنند.

هوش مصنوعی: خوشی و شادابی در زندگی به پایان رسید و روزگار بی‌دغدغه نیز به سر آمده است.

هوش مصنوعی: دل در آن زلف‌های پیچیده گم نشود، چرا که آن زلف‌ها به خاطر فتنه‌های جهان درهم آمده‌اند.

هوش مصنوعی: اندیشه به گرد حلقه‌اش راه پیدا کرد و وقتی که حلقه از در خارج شد، کمتر شد.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبای تو که به رنگ سیاه و سفید است، باعث می‌شود که هر کسی که به تو نگاه می‌کند، تحت تأثیر قرار گیرد و به افکار او مشغول شود.

هوش مصنوعی: به خاطر تکبرش، انعام و توجه او باعث شده که زمانه عاری از قدرت و لاغر به نظر برسد.

هوش مصنوعی: من از غم تو آن‌قدر دوری می‌کنم که متوجه شدم غم تو از همه بهتر است.

هوش مصنوعی: در میان جمعی با هیجان و تازگی، نگاه زیبا و فریبنده‌ات دل را شکسته و به قلب من راه یافته است.

هوش مصنوعی: رنگ رخسار تو بی‌مثل است؛ مانند زیبایی ماه که در برابر تو کم‌رنگ به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: هر کلامی که او با دقت و تلاش بیان کرد، در زیبایی به گونه‌ای فریبنده و جالب به نظر رسید.

هوش مصنوعی: زیبایی تو مانند شعر انوری است که به نوعی دیگر بیان شده است.