غزل شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: زندگی من بدون عشق تو ادامه نخواهد داشت و هیچ چیزی از تو به من نخواهد رسید.

هوش مصنوعی: متأسفانه تنها خبر از من باقی مانده و هیچ‌کس از حال و احوالم باخبر نخواهد شد.

هوش مصنوعی: به خودم گفتم که اگر صبر کنم، کارهایم بهتر می‌شود. اما متوجه شدم که تنها با صبر کردن، چیزی تغییر نخواهد کرد مگر اینکه خودم بخواهم و اقدام کنم.

هوش مصنوعی: اگر بپذیریم که اوضاع بدتر از این هم می‌تواند شود، اما می‌دانم که هرچه باشد، باز هم نمی‌تواند از بدترین اوضاع بدتر شود.

هوش مصنوعی: اگرچه عمرم به خواسته‌ام نگذشت و کارهایم به خوبی پیش نرفت، اما اگر قرار باشد که کاری انجام نشود، من دیگر ناراحت نیستم.

هوش مصنوعی: با عشق وارد دلتنگی شدم، چون دیگر دل او به من وابسته نخواهد شد.

هوش مصنوعی: فراق تو می‌گوید که جانم را به درد می‌آورد و اگر دور از تو نگاه کنم، هیچ چیز بهتر نخواهد شد.

هوش مصنوعی: تنها با وصالت می‌توانم بر این وضعیت غلبه کنم و بدون آن، این مشکل حل نخواهد شد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر غم تو غمگین و سوخته شده است، چه بگویم که فقط دل من خونین شده و دیگر نخواهم داشت که جگر را تحمل کند.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی از چیزهای با ارزش یا نیکو محافظت کنی، در حالی که در نهایت، این چیزها در خاک و بی‌احترامی قرار خواهند گرفت؟