قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۴ - در وصف کوشک صدر سعید ابوالحسن عمرانی

هوش مصنوعی: چه خوب است که کارنامهٔ ارتنگ، ای بهار! که به خاطر زیبایی‌اش، گل‌ها به تو حسد می‌ورزند.

هوش مصنوعی: محل تو از بهشت زیباست، اما سقف تو از آسمانی که بر تو سایه افکنده، بد نزدیک است.

هوش مصنوعی: رنگ و نقشی که سرنوشت برای تو تعیین کرده، باعث شده که تو را به گونه‌ای خاص بشناسند، اما قدرت و ارزش تو فراتر از ظواهر و رنگ‌هاست و خود را در عمق وجودت نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: چهرهٔ قندهار در مقابل تو نازیباست و دنیای روزگار برای تو تنگ و محدود به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: وحش و پرندگان، چه از نظر ظاهر و چه از نظر ویژگی‌ها، در همه حال با هم در تلاش و زندگی مشغول هستند و در حرکت و سکون یکسانی احساس همدلی می‌کنند.

هوش مصنوعی: آسیب تیرهای بی‌رحم از تیغ به دور از گردنت ایمن است.

هوش مصنوعی: دعوت کننده زائران تو با صدای دلنشین خود، حتی از فاصله نزدیک یا دور، همیشه در دسترس و در حالت آماده باش است.

هوش مصنوعی: صدای مطربان نشان‌دهنده زیبایی و نشاطی است که در آن موسیقی و نوا وجود دارد، و هر صدایی که در آن فضا به گوش می‌رسد، به همراه لحن و ریتم خاصی است که روح را شاداب می‌کند.

هوش مصنوعی: صدای نای تو زیبا و دل‌نواز است و چنگ تو هم به نرمی موسیقی‌اش را می‌نوازد.

هوش مصنوعی: یاد خویش را همیشه در قلب من حفظ کرده‌ام و لحظاتی را که با تو بودم به خاطر می‌آورم. در این لحظات، جامی از شراب در دست دارم که همچون زنگی نوا می‌دهد و یادآور خوشی‌ها و شادکامی‌هاست.

هوش مصنوعی: شخصیت بوالحسن، نمایانگر چیزی است که فرهنگ و دانش او به قدری بالاست که می‌تواند ارزش خاک را بالا ببرد و آن را به آسمان برساند. به عبارتی، وجود او تأثیر عمیقی بر محیط و جامعه دارد و می‌تواند پیشرفت و تعالی را رقم بزند.

هوش مصنوعی: آن کسی که با عدل و انصاف خود، امور را به گونه‌ای سامان می‌دهد که به زیبایی ستاره پروین و با رنگ‌هایی مختلف می‌افتد.

هوش مصنوعی: کسی که در انتقام حسود است، مانند آن است که سهمش از زندگی به اندازه‌ی جانداری بی‌پناه و بی‌دفاع باشد، در حالی که خواسته‌اش به وسعت یک نهنگ است.

هوش مصنوعی: زندگی همیشه یکسان نیست و روزگار ممکن است هر لحظه تغییر کند. گاهی طعم شیرینی دارد و گاهی تلخی.

هوش مصنوعی: باد به طور مداوم از اشک حسد بر چهره بدخواه تو می‌وزد، مانند لکه‌های روی پشت پلنگ.