شمارهٔ ۳۵ - مدح سلطان ارسلان بن طغرل - مطلع دوم

هوش مصنوعی: ای خورشید تابناک، روز تو خوش و مبارک باشد. امیدوارم جهانی از ظلم و ستم رها شود و به نور و روشنی برسد.

هوش مصنوعی: تنها به خاطر سن و سالی که دارم، می‌گویم که پشتم از شدت خدمت به تو دیگر تاب و توان ندارد و باید بشکند.

هوش مصنوعی: راهی که از آن می‌توان به منزلت و مقام تو رسید، برای شتاب‌زده‌ها و حوادث سریع، آن راه بسته باشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در زندگی‌اش به دیگران آسیب بزند و ریشه و بنیاد خوبی‌ها را لطمه بزند، امید به ادامه عمرش کم‌رنگ می‌شود و عمرش به سر خواهد آمد.

هوش مصنوعی: هر دلی که به زیبایی تو دل بسته است، به مانند کمان از تیر مرگ آسیب‌پذیر و خسته خواهد بود.

هوش مصنوعی: بستانی که نشانه ملک و حکومت است، به این معناست که نسیم عدالت از موهای سیاه تو مانند چتری گسترده در حال وزیدن است.

هوش مصنوعی: در درخشش چشمانت، مانند خورشیدی هستی که تیغش را به دوش می‌کشد و از گرد و غبار کسوف جاودان پاک شده است.

هوش مصنوعی: کسی مانند بادام با تو هست که دو دل دارد و چشمانش از ناخن مثل دانه‌ی پسته بیرون آمده است.

هوش مصنوعی: هر گلی که در سایه‌ی زیبایی تو آسیب ببیند، در بهار عدالت، به وسیله‌ی شمشیر سبز تو به دست باد سپرده می‌شود.

هوش مصنوعی: امید زندگی کم شده است، اما به لطف کرم و بخشش تو، آرزوها هنوز در خاک درگاه تو رونق پیدا کرده‌اند.

هوش مصنوعی: هر درختی که به ریشه‌اش وابسته است، میوه‌ای به بار می‌آورد که نشان‌دهنده امید و آینده‌ای روشن است. این درخت با تکیه به ریشه‌اش می‌تواند شکوفا شود و میوه‌هایی را عرضه کند که خبر از خوشی و موفقیت می‌دهد.

هوش مصنوعی: به محض اینکه صبح از خواب بیدار می‌شود، جهان می‌گوید: "خلق و وجود تو، ای شاه، مبارک و پرخیر و برکت باشد."