بخش ۱۰ - از حشو مصارع اول این قصیده این قطعه بر می خیزد

هوش مصنوعی: نقش‌نگار سخن که بخشنده است، در لحظه کامیابی تو، یار و همدم تو بوده است.

هوش مصنوعی: هیچ کس به جز تو از زلفت نتوانسته است به زیبایی سخن بگوید و در نظم و نثر خود را به کمال برساند.

هوش مصنوعی: هیچ کس نمی‌تواند بدون لطف و محبت تو از سختی‌ها و مشکلات زندگی فارغ شود.

هوش مصنوعی: چهره خورشید به تدریج درخشش خود را از دست داده است، آن‌قدر که در آستانه درگاه تو محو شده است.

هوش مصنوعی: کعبه نماد رحمت و بخشش است و بنده تو برای رسیدن به تو، راه طولانی را با تلاش پشت سر گذاشته است.

هوش مصنوعی: اگر تو تسلیم نمی‌شوی، هیچ مهم نیست، بلکه مثل یک تزیین بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: اگر تو از چنین سخنی تعریف کنی، بدان که هیچ کس پیش از این نه گفته و نه شنیده است.