شمارهٔ ۲۴۰ - از عبدالعلی خان نامی پالتو خواسته

هوش مصنوعی: ای گرامی که محبت و لطف تو مانند نوری است که از ماه تابیده می‌شود، دستت را می‌فشارم و از تو سپاسگزارم.

هوش مصنوعی: شکوه و عظمت تو مانند کوهی استوار و پایدار است، در حالی که خیال تو همچون ماهی که در شب می‌درخشد و به سرعت می‌گذرد، ناپایدار و تندروست.

هوش مصنوعی: ثریا به مثابه خوشه‌ای در آسمان است که به خاطر چرخش بخشش‌هایت در آن قرار دارد.

هوش مصنوعی: به درگاه تو خاک پایم و اگر تو یک لحظه به من توجه کنی، حرفی دارم برای گفتن.

هوش مصنوعی: تو می‌دانی که این بنده هیچ چیز دیگری ندارد جز این دل که به تو سپرده است.

هوش مصنوعی: باید برای رسیدن به آینده‌ای که در پیش دارد، تلاش کند و قدم بردارد، حتی اگر مسیر طولانی و دشوار باشد.

هوش مصنوعی: از سرما سینه‌اش چاک چاک می‌شود و به خاطر سختی‌ها نافش کم‌کم جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: شب به خاطر سوزش این دم شهریار، چنان می‌سوزد که مانند پشم از آتش به توده‌ای سوخته در می‌آید.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از لطف تو آنچنان بهره‌مند شوم که زندگی‌ام پر از شادی و خوشی شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که روزها بهتر از شب‌ها باشند، تا زمانی که ماست کمتر از پلوی خوشمزه باشد.

هوش مصنوعی: دشمن تو مانند گندم است که زیر آش غیبت تو جای دارد و به نوعی شبیه جو برای حیوانات به حساب می‌آید.