شمارهٔ ۶۲

هوش مصنوعی: دل من به دست فرمانی معنادار گره خورده، و تنم از درد دوری محبوب خسته و رنج‌کشیده است.

هوش مصنوعی: دست من به سرم بود و خونم به دامانم ریخت، چون که دستم از دامان مقدس جدا شد.

هوش مصنوعی: به یکباره از پا افتادم و از همه چیز دست کشیدم، جانم را فدای آن موجود مقدس کردم.

هوش مصنوعی: دل من به شدت غمگین و پریشان است، مانند میوه‌ای که در اثر جدایی و دوری از کسی عزیز و زیبا، آسیب دیده و خونین شده است.

هوش مصنوعی: عمر من به دست تقدیر قطع شد، همچنان که وقتی دست از گریبان انسان دیگری برمی‌داریم، دیگر نمی‌توانیم آن را به حالت اول برگردانیم.

هوش مصنوعی: اگر سنگی از آسمان بر سرم بیفتد، دل من هرگز از عهد و پیمان مقدسم دور نخواهد شد.

هوش مصنوعی: ای بزرگی که به خاطر غم و اندوهت جانت را فدای زیبایی و مقام انسانی می‌کنی، بدان که این درد و رنج تنها بر دوش تو نیست.

هوش مصنوعی: دل سنگی در برابر حال تو می‌سوزد، اما دل نامسلمان بی‌حرمتی نخواهد کرد و نخواهد سوخت.