شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: ماه من بر روی برگ گل سرخ می‌تابد و از دل صدف نقره‌ای، یاقوتی تازه و زیبا به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: در این شعر، اشاره شده است که در جام قرمز رنگ، شرابی که با عقیق، یاقوت و مرجان تزیین شده است، ریخته شده و کسی با لذت آن را می‌نوشد.

هوش مصنوعی: من از پوست خندان پسته‌ای ناراحت هستم، چرا که ماه‌ها با دل خونین لبخند می‌زنم و این وضعیت همچنان ادامه دارد.

هوش مصنوعی: حقه سیمش انگار که من حس می‌کنم، چون از دوری به گل سرخی نگاه می‌کند که بر روی عقیق نشسته و به زیبایی می‌درخشد.

هوش مصنوعی: به درستی که دنیای ما مانند باغ شیرینی است، و طوطی ما باید پرهای خود را باز کند و از این سفره لبریز از نعمت‌ها و شیرینی‌ها بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: به خاطر آن شراب ارغوانی که در آن جام نقره‌ای است، حالتی ایجاد می‌شود که شعرهای تازه و دلنشین خلق می‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ چیز جز زیبایی شرابی (معنای سمین صنم) نشنیدم که بی‌دلیل و بی‌گناهی کسی را، اینگونه به خون رعنای خود بیافکند.

هوش مصنوعی: به خاطر دوری و غم ناشی از آن، دل ما از شدت درد و خون جگر می‌سوزد و از گریبان او، خون جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: دامن او از هرگونه آلودگی پاک است، اما خون این بیچاره به دامنش خواهد آویخت.

هوش مصنوعی: ای محبوب من، معشوقه‌ای که با زیبایی‌های خود ما را مسحور کرده‌ای، امیدوارم که خداوند بزرگ تو را بر ما ببخشد.

هوش مصنوعی: من از درد دل خود خون می‌خورم و چشمانم پُر از اشک است. نمی‌خواهم که زیبایی تو باعث شود خون بیشتری بریزد و وجود پاکم را نابود کند.

هوش مصنوعی: از یک فرد با مقام بلند خواسته‌ام تا در مورد این فکر راهنمایی کند. او گفت: راز دلت را بگو و نگاهی به آن بینداز تا ببینی چه راه‌حلی ارائه می‌دهد.