شمارهٔ ۹۳ - چند بیت از یک قصیده ناتمام مانده به خط استاد

هوش مصنوعی: من از همان ابتدا که به وزارت عدلیه رفتم، هیچ‌گاه به عنوان فردی شایسته و قابل رحم شناخته نشدم و هیچ‌کس مرا لایق این کار ندید.

هوش مصنوعی: من انسانی هستم که هیچکدام از شرایط بد را ندارم و از لحاظ رفتار هم همچون گرگ‌های آدم‌خوار نیستم.

هوش مصنوعی: وزیر عدلیه از مردم متنفر بود، به گونه‌ای که مردم از او دوری می‌کردند و به سمت بیابان می‌گریختند.

هوش مصنوعی: نه من اهل فساد و پارتی بازی هستم، نه به دنبال مال و ثروت، نه بی غیرت و بی شرم و نه خیانت کار.

هوش مصنوعی: من نه ناموس کشورم را زیر سوال بردم، نه اموال دیگران را گرفتم و نه برای به دست آوردن ثروت، دینم را به خطر انداختم.

هوش مصنوعی: من شاداب و باهوش بودم و هدفم این بود که با عقل، دیانت و دانش همراهی کنم.