شمارهٔ ۱۳۰ - المطلع الثانی

هوش مصنوعی: ای کسی که زلف‌های زیبایت مانند نوار زری بر کمرت آویخته و لبانت چون لعل هستند، مانند جانی که خون مسیح را در آغوش می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من به خاطر لذت نوشیدن لب‌های تو، جان و دل و دیانت را فدای تو کردم و آسمان هم به خاطر زیبایی تو، خاک پای تو را گرانبها کرده است.

هوش مصنوعی: چهره‌ات همچون نشانه‌ای از بهشت است و موهایت مانند زینتی از شب می‌باشد. بر روی تو سایه‌ای از شب یلدا همواره افتاده است.

هوش مصنوعی: از برگ گل نقره‌ای تو، عطر مشک به مشام می‌رسد و خدای بزرگ، قامت زیبایت را از در بیدار خلق کرده است.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه بدنت از پارچه‌ای نرم و زیبا شبیه برگ گل نسرین بافته شده، گویی که قلبت از ماده‌ای سخت و محکم مانند سنگ ساخته شده است.

هوش مصنوعی: این تصویر ممکن است چهره محبوب باشد یا نور صورت او باشد. همچنین ممکن است این نور از آتش باشد که در کوه سینا پخش شده است.

هوش مصنوعی: به آن فال خوشایند نگاه کن، به چهره‌ای که دل را شاد می‌کند. به مژه‌های جذاب او بنگر که دل را می‌سوزانند و قلب ما را به درد آورده‌اند.

هوش مصنوعی: تا وقتی که می‌گوید ساقی، جمعیت مست و شاداب شده‌اند و اشتیاقی در دل‌ها بوجود آمده است. در این حال، او در حال گیسوانش را از دست می‌دهد و در عین حال، لباسش را به دست گرفته است.

هوش مصنوعی: ابروی زیبای آن دختر، بی‌دلیل باعث سرازیر شدن خون من می‌شود، مانند ماهیاری که بی‌احترامی می‌کند و خون دارا را بر زمین می‌ریزد.

هوش مصنوعی: چهره آن معشوق زیبا مانند ماه است و به گونه‌ای دیگر، در آستینش نوری پنهان دارد. در موهای آن دلبر، بویی همانند مشک ریخته شده است که به عمد چنین کرده‌اند.

هوش مصنوعی: در مراسم جشن پادشاه، بادام و شکر همیشه به وفور موجود است و از گفتار شیرین و دلنشین من و نگاه زیبا و دلربای شهلا، همواره چیزی ریخته می‌شود.

هوش مصنوعی: این مطلع به زیبایی ارائه شده و مانند عقد مروارید درخشان است. طبع من شیرین و گویاست و همچون طوطی، کلامم شکرین و دلنشین می‌ریزد.