رباعی شمارهٔ ۴۵۹

هوش مصنوعی: هرگاه چشمانم را می‌گشایم، روی تو را می‌بینم و وقتی که با تو راز و گفتگو می‌کنم، احساس می‌کنم که دل از جانم جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: هر کجا که از خلق و مردم یاد کنم، تنها صدای تو در گوشم طنین‌انداز می‌شود و هیچ‌کس جز تو جواب نمی‌دهد.