بخش ۱۰۴

هوش مصنوعی: عارف می‌گوید: آه از این دانشی که هنوز آن را نیاموخته‌ام. گاهی در عمق آن غرق می‌شوم و گاهی دچار سوختگی می‌شوم. این علم مانند دریا است که گاهی در حال مد و گاهی در حال جزر است. وقتی که در حالت گسترش باشد، جهان را با صفا و پاکی پر می‌کند و زمانی که در حالت هیبت قرار می‌گیرد، دنیا را پر از انسانیت می‌کند. از دروازه‌های خروش دانش باطنی، خواب خوش، دعاهای نیکو و پذیرش دل‌ها حاصل می‌شود.

هوش مصنوعی: آه از گذشته‌ای که از من دور شده و ناراحتی از کلماتی که ناشی از خودخواهی گفته‌ام. نمی‌دانم آیا باید خوشحال باشم یا نگران. همه این‌ها به آن نکته‌ای برمی‌گردد که همان قادر مطلق از ابتدا چه مقدر کرده است. بنده تا زمانی که در کنترل او قرار دارد، خوابش مانند خواب غرق‌شدگان و نغمه‌اش مانند نغمه بیماران است. او به اندازه نیاز خود زندگی می‌کند و در عذابی و درد و زاری به سر می‌برد و با زبانی عاجزانه می‌گوید:

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک و دلشوره‌ است، سینه‌ام پر از آتش و درد، دستانم پر از ناامیدی و سرم هم پر از غم و خاکستری است.

هوش مصنوعی: زمانی که انسان به شدت در عذاب و ذلت بیفتد و ناتوانی و درخواست او به وضوح نمایان شود، خداوند دل او را تسکین می‌دهد و بر او گشایش می‌بخشد. آنگاه زمانش خوش می‌شود و دلش به حق متصل می‌گردد. او با زبان شکر و gratitude می‌گوید: "خدایا، درد من به نعمت تبدیل شد، غم من به آرامش بدل گردید، ناراحتی‌ام روشنایی من شد و زخم‌هایم مرهم گشتند."