مناجات شمارهٔ ۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۹

الهی! هر که تو را شناخت و علم مهر تو افراخت، هر چه غیر از تو بود بینداخت.

آن کس که تو را شناخت جان را چه کند؟

فرزند و عیال و خانمان را چه کند؟

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی

دیوانهٔ تو هر دو جهان را چه کند؟

مناجات شمارهٔ ۸: الهی! از آن چه نخواستی چه آید؟ و آن را که نخواندی کی آید؟ ناکشته را از آب چیست؟ و ناخوانده را جواب چیست؟ تلخ را چه سود اگرش آب خوش در جوار است؟ و خار را چه حاصل از آن که بوی گل در کنار است؟مناجات شمارهٔ ۱۰: الهی! هر که تو را شناسد، کار او باریک و هر که تو را نشناسد، راه او تاریک. تو را شناختن از تو رستن است و به تو پیوستن از خود گذشتن است.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

الهی! هر که تو را شناخت و علم مهر تو افراخت، هر چه غیر از تو بود بینداخت.

هوش مصنوعی: پروردگارا، هر کسی که تو را شناخت و محبت تو را در دلش قرار داد، هر چیزی غیر از تو را کنار گذاشت.

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی

دیوانهٔ تو هر دو جهان را چه کند؟

هوش مصنوعی: اگر کسی را دیوانه کنی و او را به خود مشغول کنی، آن دیوانه از هر دو جهان، یعنی از دنیای مادی و دنیای معنوی، بی‌خبر خواهد بود. حالا این دیوانه که به عشق تو دیوانه شده، وابسته به توست و به هیچ چیز دیگر اهمیت نمی‌دهد.