مناجات شمارهٔ ۷۳

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۷۳

الهی ای کریمی که بخشندهٔ عطایی و ای حکیمی که پوشندهٔ خطایی و ای احدی که در ذات و صفات بی همتایی و ای خالقی که راهنمایی و ای قادری که خداییرا سزایی، بذات لایزال خود و بصفات با کمال خود و بعزت جلال خود و بعظمت جمال خود که جان ما را صفای خود ده، دل ما را هوای خود ده، چشم ما را ضیاء خود ده و ما را آن ده که آن به.

یا رب تو مرا انابتی روزی کن

شایستهٔ خویش طاعتی روزی کن

زان پیش که فارغ شوم از کار جهان

اندر دو جهان فراغتی روزی کن

مناجات شمارهٔ ۷۲: الهی در سر آب دارم، در دل آتش، در باطن ناز دارم، در باطن خواهش در دریایی نشستم که آنرا کران نیست، بجان من دردیست که آنرا درمان نیست، دیدهٔ من بر چیزی آید که وصف آن بزبان نیست.مناجات شمارهٔ ۷۴: الهی ای بینندهٔ نماز ها، ای پذیرندهٔ نیاز ها، ای دانندهٔ راز ها و ای شنوندهٔ آواز ها ای مطلع بر حقایق و ای مهربان بر خلایق عذر های ما بپذیر که تو غنی و ما فقیر، عیبهای ما مگیر که تو قوی و ما حقیر اگر بگیری بر ما حجت نداریم و اگر بسوزی طاقت نداریم، از بنده خطا آید وذلت و تو عطا آید و رحمت.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خداوند مهربان، که بخشش و عطا به تو اختصاص دارد، و ای حکیم، که خطاها را با لطف خود می‌پوشانی، و ای یکتای بی‌نظیر در ذات و صفات، و ای خالق که ما را راهنمایی می‌کنی، و ای قادر که شایسته‌ی خداییت، به واسطه‌ی ذات پاک و صفات بی‌نقصت و به عزت و جلالت و به عظمت جمالت، جان ما را با نور خود روشن کن، دل ما را با محبت خود سرشار کن، چشم ما را با روشنایی خود پر کن و به ما آن چیزی عطا کن که شایسته‌اش هستیم.