مناجات شمارهٔ ۷۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۷۲

الهی در سر آب دارم، در دل آتش، در باطن ناز دارم، در باطن خواهش در دریایی نشستم که آنرا کران نیست، بجان من دردیست که آنرا درمان نیست، دیدهٔ من بر چیزی آید که وصف آن بزبان نیست.

مناجات شمارهٔ ۷۱: الهی در آتش حسرت آویختیم چون پروانه در چراغ، نه جان رنج دیده نه دل اَلَم داغ.مناجات شمارهٔ ۷۳: الهی ای کریمی که بخشندهٔ عطایی و ای حکیمی که پوشندهٔ خطایی و ای احدی که در ذات و صفات بی همتایی و ای خالقی که راهنمایی و ای قادری که خداییرا سزایی، بذات لایزال خود و بصفات با کمال خود و بعزت جلال خود و بعظمت جمال خود که جان ما را صفای خود ده، دل ما را هوای خود ده، چشم ما را ضیاء خود ده و ما را آن ده که آن به.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: در سر من آبی وجود دارد، در دل آتش حس می‌کنم، در باطن خود ناز و لطافت دارم و در درونم خواسته‌هایی وجود دارد. در دریایی نشسته‌ام که انتهایی برای آن نیست. در وجودم دردی هست که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد و چشمانم به چیزی می‌نگرد که توصیفش با کلمات ممکن نیست.