مناجات شمارهٔ ۲۲۸

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۲۸

الهی دوستان تو سران و سرهنگانند و بی گنچ و خواسته تو نگرانند و بنام درویشانند و بحقیقت توانگران جهان ایشانند، درد ها دارند و از گفتن آن بیزبانند.

مناجات شمارهٔ ۲۲۷: الهی وقت را بدرد مینازم و زیادتی را میسازم بامید آنکه چون در این درد بگذارم در دو راحت هر دو بر اندازم.مناجات شمارهٔ ۲۲۹: الهی هر چند از بد سزای خویش بدردم لیکن از مفلس نوازی تو شادم. خداوندا من قدرو شان تو را ندارم و سزای تو را نا توانم و در بیچارگی خود سر گردانم و روز بروز بر زیانم. خدایا من کیستم که بر درگاه تو زارم یا قصهٔ درد خود بتو پردازم

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، دوستان تو بزرگان و فرماندهان هستند و بدون داشتن مال و ثروت، نگران تو می‌باشند. آنها به نام درویش‌ها شناخته می‌شوند و در حقیقت، آنان ثروتمندان واقعی جهان هستند. آن‌ها دردهایی دارند، اما از بیان آن‌ها ناتوانند.