مناجات شمارهٔ ۲۱۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۱۹

الهی ای نا دریافته یافته و نا دیدهٔ عیان، ای در نهانی پیدا و در پیدایی نهان یافت تو روز است که خود بر آید ناگهان یابندهٔ تو نه بشادی پرداز نه باندوهان، بر سر ما را کاری که از آن عبارت نتوان.

مناجات شمارهٔ ۲۱۸: الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگُذاردیم، دریغا که قدر عُمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولا نپرداختیم، دریغا که عُمر عزیز بسر آمد و روزگار بگُذشت.مناجات شمارهٔ ۲۲۰: الهی زندگی همه با یاد تو، شادی همه با یافت تو و جان آنست که در او شناخت تو است، خدایا موجود نفسهای جوانمردانی، حاضر دلهای ذکر کنندگانی ازنزدیکت نشان می دهند و بر تر از آنی، از دورت می پندارند و نزدیکتر از جانی، ندانم که در جانی یا خود جانی، نه اینی و نه آنی جان را زندگی می یابد تو آنی.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خداوندی که حقایق تو برای ما مشهود نیست و در عین حال از باطن پنهان، تو آن روزی هستی که ناگهان طلوع می‌کنی. یابندهٔ تو نه باید شاد باشد و نه باید غمگین. کار ما در این دنیا چیزی است که توضیحش ممکن نیست.