مناجات شمارهٔ ۲۱۵

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۱۵

الهی ذکر تو بهرهٔ مشتاق است و روشنایی دیده و دولتی جان و آیین جهان یک ذرّه فزودن به دوستی از دو جهان است یک لحظه با دوست خوشتر از جان است پس یک نفس با دوست ملک جاودان است، عزیز آن بنده که سزاوار آنست این چه کار است که بی نام و نشان است، شغل بنده است واز بنده نهان است، رفیقی از آن بی طاقت و به آن یازان است و او که طالب آنست در میان آتش نازان است.

ار دستت ز آتش بود

ما را گل مفرش بود

هر چه از تو آید خوش بود

خواهی شفا خواهم الم

مناجات شمارهٔ ۲۱۴: الهی تو به یاد خودی و من بیاد تو، تو بر خواست خودی و من بر نهاد تو :مناجات شمارهٔ ۲۱۶: الهی بقدر تو نادانم و سزای تو را ناتوانم در بیچارگی خود سرگردانم، روز بروز بر زیانم، چون منی چون بود چنانم، و از نگریستن در تاریکی بفغانم که بر هیچ چیز هست ما ندانند چشم بر روزی دارم که تو بمانی و من نمانم پس چون من کیست که آنروز به بینم پس ور به بینم فدایی آنم.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پروردگارا، یاد تو سرمایهٔ دل‌باختگان است و نور چشم‌ها و نعمت زندگی و آیین هستی. اندکی بیشتر شدن در دوستی تو، از دو دنیا باارزش‌تر است. یک لحظه بودن با تو بهتر از زندگی است، پس یک نفس با تو، بهشت جاودانی است. محبوب آن بنده‌ای است که شایستهٔ این مقام باشد. این چه کاری است که بی‌نام و نشان است، شغلی که مختص بنده است و از او پنهان است. دوستی، از فرط عشق بی‌تابی می‌کند و کسی که در طلب آن است، در میان آتش عشق می‌سوزد.