مناجات شمارهٔ ۱۹۴

هوش مصنوعی: گاهی به خودم نگاه می‌کنم و می‌گویم آیا کسی از من بدتر وجود دارد؟ و گاهی به تو نگاه می‌کنم و می‌گویم آیا کسی از من باوقارتر هست؟ وقتی به خودم می‌نگرم، به زبان تحقیر درباره کوفتگی و شکستگی‌ام صحبت می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم پر از اشک است و دل‌ام شعله‌ور. دستانم پر از قدرت و سرم پر از غم و خاکستری.

هوش مصنوعی: به لطف خدا و فضل الهی، او با زبانی پر از شادی و نعمت آزادی سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: چه اهمیتی دارد که عرش چه کند، وقتی که من زیر بار مشکلات و سختی‌ها هستم، چون در دل من فقط حکمت و قضا و قدر تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: وقتی که از لبانم سخن تو را می‌گویم، بوی زندگی به مشامم می‌رسد و زمانی که سختی‌ها و مشکلاتت را تحمل می‌کنم، احساس می‌کنم که از درونم گل برمی‌خیزد.