مناجات شمارهٔ ۱۸۵

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۸۵

الهی چند نهان باشی و چند پیدا ؟ که دلم حیران گشت و جان شیدا، تا کی در استتار و تجلی کیبود آن تجلی جاودانی. خداوندا چند خوانی ورانی، بگداختم در آرزوی روزی که در آن روز تو مانی، تا کی افگنی و بر گیری، این چه وعده است بدین درازی و بدین دیری.

مناجات شمارهٔ ۱۸۴: الهی اگر تو فضل کنی، دیگران چه داد و چه بیداد، و اگر تو عدل کنی فضل دیگرا چون باد. خداوندا گفتار تو راحت دل است و دیدار تو زندگی جان، زبان بیاد تو نازد و دل بهر جان به عیان.مناجات شمارهٔ ۱۸۶: الهی این بوده و هست و بودنی، من بقدر شآن تو نادانم و سزای تو را نتوانم در بیچارگی خود گردانم، روز– بروز بر زیانم، چون منی چون بود ار نگریستن در تاریکی بفغانم که خود بر هیچ چیز هست ماندنم ندانم، چشم بر روی دارم که تو مانی و من نمانم چون من کیست اگر آن روز ببینم اگر به بینم بجان فدای آنم. خداوندا آنچه من از تو دیدم، دو گیتی بیاراید، شگفت آنکه جان من از تو نمی آید.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای آفریدگار، تو تا چه اندازه می‌توانی پنهان باشی و تا چه حد می‌توانی خود را نشان دهی؟ دلم سرگردان شده و جانم در شوق توست. تا کی باید در حالت پنهانی و ظهور بمانی؟ ای خدا، تا چه زمانی مرا می‌خوانی و سپس دور می‌کنی؟ من در آرزوی روزی هستم که تو در آن روز حضور داشته باشی. تا چه زمانی این وعده را می‌دهی و آن را به تأخیر می‌اندازی؟ این چه وعده‌ای است که این‌قدر طولانی و دیر انجام می‌شود؟