مناجات شمارهٔ ۱۸۳

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۸۳

الهی بهر صفت که هستم بر خواست تو موقوفم، به هر نام که مرا خوانند به بندگی تو معروفم، تا جان دارم رخت از این کوی بر ندارم، هر کس که تو آن ادیی بهشت او را بنده است و آن کس که تو در زند گانی او هستی زنده جاوید است.

مناجات شمارهٔ ۱۸۲: الهی دعوی صاقانی، فرزندهٔ نفسهای دوستانی، آرام دل غریبانی، چون در میان جان حاضری از بیدلی میگویم که کُجایی، زندگانی را جانی و آیین زیاد به خود از خود ترجمانی، به حق تو بر توت که ما در سایهٔ غرور ننشانی و بوصال خود رسانی.مناجات شمارهٔ ۱۸۴: الهی اگر تو فضل کنی، دیگران چه داد و چه بیداد، و اگر تو عدل کنی فضل دیگرا چون باد. خداوندا گفتار تو راحت دل است و دیدار تو زندگی جان، زبان بیاد تو نازد و دل بهر جان به عیان.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: هر ویژگی که داشته باشم، وابسته به اراده توست. به هر اسمی که مرا صدا بزنند، من به عنوان بنده تو شناخته می‌شوم. تا زمانی که نفس دارم، از این مسیر دور نمی‌شوم. هر کسی که تو او را به بهشت برده‌ای، بنده توست و آن کسی که تو در زندگی‌اش حضور داری، همیشه زنده و جاویدان است.