مناجات شمارهٔ ۱۶۵

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۶۵

الهی گاه میگویی فرود آی، گاه میگویی بگُریز، گاه فرمایی بیا، گاه گویی بپرهیز، خدای این نشان قربت است، یا محض رستاخیز ؟ هرگز بشارت ندیدم تهدید آمیز، ای مهربان بُردبار، ای لطیف نیک بار، آمد بدرگاه، خواهی به ناز دار و خواهی خوار دار

گر شوند این خلق عالم سر بسر خصمان من

من روا دارم نگارا چون تو باشی آن من

مناجات شمارهٔ ۱۶۴: الهی تا یگانگی بشناختم، در آرزوی بگداختم، کی باشد که گویم پیمانه بینداختم و از علایق وا پرداختم و بود خویش جمله در باختم مناجات شمارهٔ ۱۶۶: الهی این دل من کان حسرت است و تن من مایهٔ درد و غم خدایا نیارم گفت که اینهمه چرا بهره من، خداوندا ما نه ارزانی بودیم تا ما را بر گزیدی و نه نا ارزانی بودیم که به غلط بر گزیدی، بلکه به خود ارزانی کردی تا برگزیدی و هر عیب که میدیدی بپوشیدی.

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 1

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، گاهی به من می‌گویی که پایین بیا، گاهی می‌گویی فرار کن، گاهی دعوت به آمدن می‌کنی و گاهی هشدار می‌دهی که دوری کن. آیا این نشان از نزدیکی و صمیمیت است یا نشانه‌ای از قیامت و رستاخیز؟ هیچ‌گاه وعده‌ای که تهدیدآمیز باشد ندیدم. ای مهربان و بردبار، ای لطیف و نیکوکار، اگر بخواهی با ناز و محبت با من رفتار کن و اگر بخواهی با خشونت و تحقیر.