مناجات شمارهٔ ۱۵۷

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۵۷

الهی از دو دعوی به زینهارم و از هر دو به فضل تو فریاد خواهم، از آنکه پندارم بخود چیزی دارم، یا پندارم که بر تو حقی دارم. خداوندا از آنجا که بودیم برخاستیم لیکن به آنجا نرسیدیم که خواستیم.

مناجات شمارهٔ ۱۵۶: الهی از سه چیز که دارم در یکی نگاه کن : اول بیخودی که جُز تو را از دل نخاست، دوم تصدیقی که هر چه گفتم راست، سوم چون با ذکرم خاست دل و جان جُز تو را نخواست.مناجات شمارهٔ ۱۵۸: الهی نزدیک نفسهای دوستانی، حاضر دل ذاکرانی، از نزدیک نشانت میدهند و بر تر از آنی در دورت میجویند و تو نزدیکتر از جانی، ندانم که در جانی یا جانرا جانی نه این و نه آنی، جان را زندگانی مییابد تو آنی. خدایا هر که نه کُشته ای خودی مُردار است و مغبون کسی است که نصیب او از دوستی گفتار است، او را که راه جان و دل بکار است او را با دوست چه کار است.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خدای من، از دو ادعای نادرست به تو پناه می‌برم و از هر دو به لطف و رحمت تو کمک می‌خواهم؛ یکی این‌که تصور کنم خودم چیزی دارم و دیگری این‌که فکر کنم بر تو حقی دارم. پروردگارا، ما از جایی که بودیم برخاستیم اما به جایی که خواستیم، نرسیدیم.