مناجات شمارهٔ ۱۳۱

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۳۱

الهی ای مهیمن اکرم، ای محتجب معظًم، ای متجلی به کرم، ای قسّام پیش از لوح و قلم، بادا روزی که باز رهم از زحمت حوا و آدم، آزاد شوم از بند وجود عدم. از دل بیرون کنم این حسرت و ندم و با دوست بیاسایم یکدم.

مناجات شمارهٔ ۱۳۰: الهی اگر کسی تو را به جُستن یافت من ترا بگریختن یافتم، اگر کسی تو را به ذکر کردن یافت من تو را بخودفراموش کردن یافتم، اگر کسی ترا بطلب یافت من خود طلب از تو یافتم، خدایا وسیلت به تو هم تویی،اول تو بودی و آخر هم تویی.مناجات شمارهٔ ۱۳۲: الهی ای نزدیکتر به ما از ما، مهربانتر از ما بمه ما، نوازندهٔ ما بی ما، بَکَرم خویش نه بسزای ما، هر چه کردیم تاوان بر ما، هر چه تو کردی باقی بر ما، هرچه کردی بجای ما، بخود کردی نه سزای ما.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خداوندا، ای بزرگ و مهربان، ای پنهان و محترم، ای نمایان به رحمت، ای بخشنده پیش از خلق تاریخ و سرنوشت، امیدوارم روزی فرا برسد که از رنج و سختی‌های حوا و آدم رهایی یابم و از قید و بند وجود مادی و ناپایداری آزاد شوم. آرزو دارم که این حسرت و اندوه را از دل بیرون کنم و یک لحظه با دوست در آرامش باشم.