بخش ۳۱

طامات که خلق در آن عاجز باشد و فهم در آن موجز باشد فوآد در او متفکر گردد و تفکر در او متحیر علم شریعت آیاتست و علم حقیقت طامات شریعت و حقیقت را درجاتست یکی نیمه نفی یکی اثباتست تا مرد در صورت حیاتست در بند صفاتست هر آن در عین مماتست بروی چه جای براتست آنجا که صفت محقق است هر چه غیر تو حق است گوینده حق است چه جای طاماتست

ما قبله یار خویشتن بودستیم

وازسجده آن بتان برآسودستیم

از بهر نظاره خطابینان را

خورشید بطامات بیندو دستیم

بخش ۳۰: آنکه دنیا بگذارد زاهد است و آنکه عقبی بگذارد مجاهد است و این هر دو صفت آب و خاکست درویش از این هر دو پاک است گفت (کادالفقران یکون کفرا) نه آنکه درویش بی کیش است بلکه درویش بی خویش است درویش باید که هیچ جائی ننشیند و هیچ چیز وی را ننشاند مرد اول تقلید شنود کند پس تقلید نمود کند شنود و نمود در هم بود کند پس بود در بود نابود کند نه خلق ماند ویرانه خویش نه طالب ماند نه مطلوب در پیش اینست صفت درویش بخش ۳۲: توحید نه از مذهب و کیش است، احد سزای احدیت خویش است

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: در جهانی که انسان در آن ناتوان است و درک او محدود، فهم عمیق می‌تواند به تفکری عمیق منجر شود که در آن حیرت وجود دارد. دانش مربوط به شریعت از آیات آن استخراج می‌شود و حقیقت نیز به دو بخش تقسیم می‌شود: یکی نفی و دیگری اثبات. انسان تا زمانی که در قید و بند ویژگی‌های خود است در حال حیات به شمار می‌آید، اما در واقع در حالتی شبیه به مرگ قرار دارد. در جایی که ویژگی واقعی وجود دارد، هر آنچه غیر از توست حقیقتی نیست و تنها گوینده حقیقت است. در اینجا فضایی برای تناقضات وجود ندارد.