شمارهٔ ۵۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۵۲

الهی در سرآب دارم، در دل آتش، در باطن ناز دارم، در باطن خواهش در دریائی نشستم که آنرا کران نیست، بجان من دردیست که آنرا درمان نیست، دیده من بر چیزی آید که وصف آن بزبان نیست

شمارهٔ ۵۱: الهی در آتش حسرت آویختم چون پروانه در چراغ، نه جان رنج دیده نه دل الم داغ شمارهٔ ۵۳: الهی ای کریمی که بخشنده عطائی و ای حکیمی که پوشنده خطائی و ای احدی که در ذات و صفات بیهمتائی و ای خالقی که راهنمائی و ای قادری که خدائیرا سزائی، بذات لایزال خود و بصفات با کمال خود و بعزت و جلال خود و بعظمت جمال خود که جان ما را صفای خود ده، دل ما را هوای خود ده، چشم ما را ضیاء خود ده و مار ا آن ده که آن به

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: در لحظه‌ای روح من در حال شگفتی و شادابی است، در حالی که در دل خود احساس آتش و سوزش دارم. در عمق وجودم آرزو و تمایل دارم، اما در دریاچه‌ای نشسته‌ام که هیچ انتهایی ندارد. در وجودم دردی است که هیچ درمانی برایش نیست و چشمانم به چیزی معطوف شده که وصف آن با کلمات ممکن نیست.