شمارهٔ ۴

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۴

الهی ای خالق بی مدد و ای واحد بیعدد، ای اول بی بدایت و ای آخر بی نهایت ای ظاهر بی صورت و ای باطن بی سیرت، ای حی بی ذلت، ای معطی بی فکرت و ای بخشنده بی منت، ای داننده رازها، ای شنونده آوازها، ای بیننده نمازها، ای پذیرنده نیازها، ای شناسنده نامها، ای رساننده گامها، ای مبرا از عوایق، ای مطیع بر حقایق، ای مهربان بر خلایق عذرهای ما بپذیر که تو غنی و ما فقیر و بر عیبهای ما مگیر که توقوی و ما حقیر، از بنده خطا آید و زلت و از تو عطا آید و رحمت

شمارهٔ ۳: الهی نام تو ما را جواز، مهر تو ما را جهاز شناخت تو ما را امان، لطف تو ما را عیان، الهی ضعیفان را پناهی، قاصدان را بر سر راهی، مومنان را گواهی، چه عزیز است آنکس که تو خواهی شمارهٔ ۵: الهی، ای کامکاری که دل دوستان در کنف توحید تواست و ای کارگذاری که جان بندگان در صدف تقدیر تو است، ای قهاری که کس را بتوحیلت نیست، ای جباری که گردنکشان را با تو روی مقاومت نیست، ای حکیمی که روندگان ترا از بلای تو گریز نیست، ای کریمی که بندگان را غیر از تو دست آویز نیست، نگاه دار تا پریشان نشویم و در راه آر تا سرگردان نشویم

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خداوندی که تنها تو هستی و بی‌نیاز از دیگران، ای آغاز بدون شروع و پایان بدون انتها، ای ظاهر بدون شکل و باطن بدون صورت، ای زندگی‌بخش که هیچ ذلتی نداری، ای بخشنده‌ای که فکر نمی‌کنی و عطا می‌کنی بدون چشمداشت، ای دانای اسرار، ای شنوای صداها، ای بینای عبادت‌ها، ای پذیرنده درخواست‌ها، ای شناسنده نام‌ها، ای راهنما در گام‌ها، ای بی‌عارض و ای گذر از حقایق، ای مهربان با مخلوقات. عذرهای ما را بپذیر که تو غنی هستی و ما فقیر، و بر عیب‌های ما خرده مگیر که تو بزرگ و ما حقیر هستیم. از بندگی که خطا کند و بیمار باشد، از تو عطا و رحمت می‌بارد.