شمارهٔ ۳۴

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۳۴

الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود فراباد دادم، یاد کردن کسب است و فراموش نکردن زندگانی و رای دو گیتی و کسب است چنانکه دانی

شمارهٔ ۳۳: الهی خود کردم و خود خریدم، آتش بر خود خود افروزانیدم، از دوستی آواز دادم، دل و جان را فراناز دادم، اکنون که در غرقابم دستم گیر که گرم افتادم شمارهٔ ۳۵: الهی چندی به کسب تو یاد تو ورزیدم، باز یک چندی بیاد خود تو را نازیدم، اکنون که یاد بشناختم خاموش گردیدم، چون من کیست که این مرتبت را بسزیدم، فریاد از یاد باندازه و دیدار بهنگام و از آشنائی به نشان و دوستی به پیغام

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوندا، چه چیزی را یاد کنم که خود تو همه یاد منی. من تمام وجودم را به خاطر تو سپرده‌ام. به یاد آوردن یعنی به دست آوردن و فراموش نکردن، زندگی و تفکر در این دنیا نیز به همین صورت است، همانطور که می‌دانی.