شمارهٔ ۲۱۷

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۲۱۷

الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست، او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نامرد است، ای جوان اگر زهره این کار داری قصد راه کن و شربت بلا نوش کن و دوست بر آن گواه دار، اگر نه عافیت به ناز دار و سخن کوتاه کن

شمارهٔ ۲۱۶: الهی در ذات بی نظیر، در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشان را راز داری، زیبا صنع و شیرین گفتاری، دانای رازها، عالم اسرار و معیوبان را خریداری درمانده را دستگیر و بیچاره را دستیاری شمارهٔ ۲۱۸: الهی آن گروه را بر سر کوی بلا آوردی و بلاها و مصیبتها را بایشان نمودی، این یک گروه هزار قسم شدند همه روی از بلا بگردانیدند مگر یک گروه اندک که روی گردان نشدند و عاشق وار سر به کوی بلا در نهادند و از بلا نیندیشیدند و گفتند ما را همان دولت بس که متحمل اندوه تو گشتیم و غم بلای تو خوردیم و یک یک بزبان حال می گفتند:

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: من تنها به این خاطر از درد و رنج خود شکایت می‌کنم که نگران از دست رفتن آن هستم. اگر کسی بخواهد از زخم دوستش گله کند، به راستی در عشق و دوستی بی‌وفاست. ای جوان، اگر قدرت انجام این کار را داری، تصمیم بگیر و در مسیر برو، با این حال خود را در آستانه رنج قرار بده و به دوستت گواهی بده. اگر نه، پس بهتر است که در آرامش زندگی کنی و از حرف‌های اضافی پرهیز کنی.