شمارهٔ ۱۳۴

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۳۴

الهی مشرب می شناسم اما وا خوردن نمی یارم، دل تشنه و در آرزوی قطره میزارم سقایه مرا سیراب نکند، من در طلب دریایم، بر هزار چشمه گذر کردم تا که دریا دریابم، در آتش عشق غریقی دیدی؟ من چنانم، در دریای تشنه ای دیدی؟ من آنم، راست بحیرت زده مانم که در بیابانم، فریادم رس که از بلائی به فغانم

شمارهٔ ۱۳۳: پرودگارا یاد تو دل را زنده کرد و تخم مهر افکند، درخت شادی رویانید و میوه آزادی داد الهی پهنای عزت تو جای اشارت نگذاشت و قدم وحدانیت تو راه اضافت برداشت تا رهی گم کرد آنچه در دست داشت و ناچیز شد هر چه می پنداشت شمارهٔ ۱۳۵: الهی غریب تو را غربت وطن است کی هرگز بخانه رسد کسی که غربت او را وطن است الهی مشتاق کشته دوستی و کشته دوست دیدار ترا کفن است

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: من کسی را می‌شناسم که به معنویات علاقه‌مند است، اما نمی‌توانم خود را تحت تاثیر قرار دهم. دل من تشنه است و در جستجوی یک قطره، در حالی که انتظار دارم کسی از من سیراب کند. اما من به دنبال دریا هستم و هزاران چشمه را پشت سر گذاشته‌ام تا بتوانم به دریا برسم. آیا تو کسی را دیده‌ای که در آتش عشق غرق شده باشد؟ من اینگونه هستم. آیا دریا را دیده‌ای که تشنه باشد؟ من همان‌طورم. من در حیرت و سرگردانی‌ام، در حالی که در بیابان به سر می‌برم و فریاد می‌زنم که در باطن از یک بلا در عذاب هستم.