شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: خداوند، من در آتش حیرت مانند پروانه‌ای که به چراغ می‌پرد، آویخته‌ام. نه جانم از درد تپش چشمانم رنج می‌کشد و نه دلم از ناراحتی عذاب الهی آسوده است. همیشه در حال صحبت کردن با تو هستم و در تلاش برای یافتن تو می‌باشم. از بی‌قراری‌ام در میدانی که طاقت ندارم، در جستجو هستم، اما در میان کارهایی که انجام می‌دهم، تو را نمی‌یابم.