برگردان به زبان ساده
این چه درد تاب نورد است و کدام رنج تیمار آورد که بر آسمان از آه آذر افروزم اختر سوخت، و در لای خیز دیده خونریزم رخت به دریا افکنده رباعی:
هوش مصنوعی: این چه دردی است که تاب آن را ندارم و کدام رنج مرا به این حال رسانده که آه و نالهام آتش به آسمان میزند و ستارهای را به سوختن وامیدارد، و در میان اشکهایم که بیوقفه میریزم لباس خود را به دریا میاندازم.
رنجی که به پای مهر سای تو فتاد
نز کاوش بخت مهرزای تو فتاد
هوش مصنوعی: رنج و سختیهایی که به خاطر عشق و محبت تو به من تحمیل شد، از جستوجوی خوشبختی و سرنوشت زیبای تو ناشی میشود.
این دود دل من است کز چالش زلف
از سینه برآمد و بپای تو فتاد
هوش مصنوعی: این دود از دل من برخاسته است و به خاطر زلفهای تو به سینهام آمده و بر زمین افتاده است.
اگر دور از جان رامش پروردت تا آغاز شام این درد آرام نگیرد و نوید آسودگی را از سر کار دوست نامه و پیغام نیاید. مصرع:«اکبرم رفت و ندیدم دیگرش»، را برای این خسته بی کوی و کس باید خواند و موی مویان بر این کشته بی دادرس باید گریست. ترا به علی «ع» هر چه زودتر مژده تندرستی را نامه نگاری فرمای و از آرامش درد پاینده مستمند خود را سپاسی بر سر نه.
هوش مصنوعی: اگر این درد تا غروب آرام نگیرد و خبری از آسودگی و راحتی از دوست نیاید، باید به یاد اکبرم که رفت و دیگر او را ندیدم، بر دل این بیکس و بیکسی نوحه سرایی کرد. باید از علی (ع) بخواهی که هر چه سریعتر خبر بهبودی را برایم بفرستد و بابت آرامش خود از گرفتاریها و دردها سپاسگزاری کند.
